Recepta transgraniczna – najważniejsze informacje

Definicja oraz rodzaje recepty transgranicznej

Recepta transgraniczna to każda recepta zawierająca zestaw danych umożliwiających jej realizację w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej (UE) albo Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), wystawiona na produkt leczniczy lub wyrób medyczny przez osobę do tego uprawnioną.

Wyjątek stanowią dokumenty, na podstawie których można w naszym kraju wykupić produkty lecznicze recepturowe, preparaty zawierające środki odurzające bądź substancje psychotropowe czy produkty lecznicze o kategorii dostępności Rpz (należą do nich m.in. leki stosowane w leczeniu nowotworów) – nie mogą być one receptami transgranicznymi.

Jeżeli chodzi o rodzaje, wyróżnić można receptę transgraniczną tradycyjną oraz elektroniczną. Dokument w formie pisemnej wystawiany jest przede wszystkim pacjentom małoletnim (czyli takim, którzy nie ukończyli 18 roku życia). Jednak w sytuacji, gdy w kraju pochodzenia nie wystawia się e-recept lub nie są one realizowane w państwie docelowym – tradycyjną postać wykorzystuje się również w przypadku dorosłych.

Niezależnie od rodzaju recepty transgranicznej osoba chcąca ją zrealizować, musi pojawić się w aptece osobiście, z dowodem potwierdzającym tożsamość i zestawem danych niezbędnych do identyfikacji.

Jakie dane muszą znaleźć się na recepcie transgranicznej?

Lekarz wystawiający receptę transgraniczną zobowiązany jest do uzupełnienia danych takich jak:

• imię i nazwisko, data urodzenia pacjenta,
• adres miejsca udzielenia świadczenia,
• imię, nazwisko, kwalifikacje zawodowe oraz dane kontaktowe osoby wystawiającej receptę, jak również jej odręczny podpis,
• data wystawienia.

Ponadto w takim dokumencie konieczne jest podanie nazwy leku (międzynarodowej, własnej), a także jego postaci, mocy, ilości i sposobu dawkowania.

Inne ważne informacje dotyczące recept transgranicznych

Recepty transgraniczne realizowane są zgodnie z prawem miejscowym oraz pełnopłatne. Po powrocie do Polski można wnioskować o zwrot kosztów na podstawie przepisów dyrektywy transgranicznej. Takie działanie jest jednak możliwe tylko w przypadku recept zrealizowanych w krajach należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG).

Farmaceuci mogą zaproponować zamienniki leków, jeśli na recepcie lub e-recepcie transgranicznej nie uwzględniono żadnej informacji wykluczającej tę możliwość.

Recepta transgraniczna, która z jakiegokolwiek powodu nie została zrealizowana podczas wyjazdu, może zostać wykorzystana przez pacjenta w kraju jej wystawienia, za pełną odpłatnością. Dotyczy to zarówno recept w formie pisemnej, jak i elektronicznej.

W przypadku e-recept transgranicznych nie ma możliwości ich częściowej realizacji. Oznacza to, że trzeba od razu wykupić wszystkie przepisane opakowania leków. Jeżeli jednego z nich zabraknie w punkcie aptecznym, nie da się go dokupić po powrocie do Polski lub w późniejszym terminie w tej samej aptece za granicą.